In Memoriam Isi Dab (28 oktober 1938 - 1 maart 2020)

Op 1 maart is Isidoor "Isi" Dab overleden in Ukkel, omringd door zijn naaste familie.

Isi was kinderarts met een bijzonder warm hart voor zijn patiënten. Hij was een humanist in hart en nieren en studeerde geneeskunde aan de ULB.  Hij werd opgeleid tot kinderarts in het Sint-Pietersziekenhuis in Brussel, dat tot de jaren '80  het universitair departement pediatrie van de ULB en ook van de VUB huisvestte.

Hij specialiseerde zich verder in de kinderpneumologie, dit vak trok hem aan omdat het hem toeliet ook zijn wiskundige en technische vaardigheden te gebruiken. Zijn publicaties in 1976 over de specifieke weerstand meting  in de longfunctie werden wereldwijd geciteerd. Hij introduceerde in België de pediatrische bronchoscopie en heeft meerdere jongere collega's opgeleid. Hij richtte in 1986 de Belgische Kring voor Kinderlongartsen (BKKL) / Groupement belge de pneumologues pédiatriques (GBPP) en was een verwoed voorvechter voor de erkenning van de subspecialismen in de kindergeneeskunde -- cynisch genoeg nog steeds niet gerealiseerd in 2020.

Hij was als kinderpneumoloog  zeer nauw betrokken bij de zorg voor mucoviscidose patiënten, klinisch en wetenschappelijk. Hij heeft veel jonge onderzoekers gestimuleerd in de muco-research en begeleid tijdens hun doctoraten. Mede dank zij zijn inzet werden in 1999 door het  RIZIV de Mucoviscidose referentie centra opgericht, en hij werd de eerste directeur van het huidige UZ Brussel muco-centrum. Hij was jaren actief in de Muco-vereniging, als voorzitter en secretaris van het medisch comité.

Hij promoveerde tot voltijds docent aan de VUB. Hij gaf graag les, en vooral zijn lessen over mucoviscidose waren aanstekelijk voor de studenten en alle andere toehoorders.

De collega’s leerden hem kennen als een integer mens, met een groot gevoel voor rechtvaardigheid en nooit bang om zijn mening te geven.  Hij was een man van contrasten.

Hij was een harde werker, met een enorme talenkennis;  hij had een brede interesse voor cultuur, fotografie en muziek. En hij was een prima kok en een familieman.

Na zijn emeritaat in oktober 2003 trok hij zich voorgoed terug uit de academische en klinische wereld. Hij had nog zoveel andere dingen te doen…

 

Anne Malfroot                                                                               

Yvan Vandenplas


In Memoriam Dirk Matthys (17 januari 1951 - 5 januari 2020)

Op 5 januari 2020 is Dirk Matthys op de leeftijd van 68 jaar overleden.

Dirk was kinderarts met hart en ziel. Hij begon zijn opleiding in 1974 in de kinderkliniek van het UZ Gent en werkte vervolgens enige jaren als kinderarts in Maria Middelares in Gent. Nadien verhuisde hij opnieuw naar het UZ als kindercardioloog om uiteindelijk diensthoofd van de kindergeneeskunde van het UZ Gent te worden. In oktober 1995 werd hij aangesteld als deeltijds docent aan UGent om in oktober 1999 benoemd te worden als voltijds hoofddocent in de kinder­genees­kunde. Vervolgens promoveerde hij in 2004 tot hoogleraar en in 2010 tot gewoon hoogleraar.

Dirk hielp de kindergeneeskunde aan het UZ Gent uitbouwen tot een gespecia­li­seerde dienst die hoogkwalitatieve zorg biedt. Hij was ondervoorzitter van de Medische Raad van het Universitair Ziekenhuis Gent en van 2008 tot 2014 onderwijs­directeur van de Faculteit Geneeskunde en Gezondheids­wetenschappen. Hij nam verantwoordelijk­heid op in de Commissie voor Medische Ethiek. Na zijn emeritaat in oktober 2016 was hij nog actief als voorzitter van deze commissie, een functie die hij tot op het laatst met heel veel inzet en kennis heeft uitgevoerd.

Naast zijn werk in het Gentse universitair ziekenhuis en aan de Gentse universiteit speelde Dirk een zeer actieve rol in De Belgische Vereniging voor Kindergeneeskunde, ook als voorzitter. Hij geloofde oprecht dat de BVK/SBP het forum was waar academische en niet- academische, Vlaamse, Waalse en Brusselse, algemene en gespecialiseerde kinderartsen met mekaar in dialoog konden treden om de wetenschappelijke basis van ons beroep te verbreden en verbeteren. De collega’s leerden hem kennen als een integer man met grote luisterbereidheid, eerlijkheid en met oog voor het algemeen belang en de dialoog.

Dirk was niet alleen een markante persoonlijkheid als kinderarts, hij was ook een echte familieman met bovendien brede interesses en een open geest. Hij was een groot kenner en liefhebber van moderne kunst, literatuur en klassieke muziek, maar kon evengoed genieten van één van zijn grootste passies: voetbal!

Voor wie de moeite nam om hem na een eerste- misschien gereserveerd- contact, beter te leren kennen was Dirk een aangename en erudiete man, met een luisterend oor en grote empathie. Voor diegenen die het toelieten was hij de ideale mentor. En voor diegenen die geluk hadden was hij een warme en dierbare vriend. Dirk was een “schone” mens, die hard zal gemist worden….